Filed under: daily life
มันไม่ไปไหน
เวลาไหลผานตัวเราไปแต่ความเจ็บปวดไม่ไปถึงไหน
มันยังอยู่ โอบล้อมเราไว้
เราไม่ยอมให้มันเข้าไป แต่ไม่มีอะไรหลุดลอยออกมา
อาจารย์แค่ยิ้มและก็พูดว่า แล้วเวลาจะทำให้เราดีขึ้น เรายังทำให้แต่ละเรื่องดีขึ้นได้เลย ทำไมเรื่องนี้เราจะทำไม่ได้
เราไม่รู้ รู้แต่ว่า ถ้าเวลาจะทำให้ดีขึ้นได้จริง เวลาที่ไหลผ่านเราไปช้าๆอย่างทรมานไม่ได้ช้วยให้อะไรดีขึ้นมา
ไม่มีใครอีกแล้วที่จะมาแตะต้องเราได้
แต่ไม่มีใครอีกแล้วที่จะเข้าไปตรงที่ที่อารีเคยยืนได้
สำรับเราแล้วอารีออกมาไม่ได้
โลกจะจบสิ้นตรงไหนก็เหมือนกัน
อาจารย์บอกว่า คนเราไม่ได้มีความสุขครั้งเดียว
แต่เราก็ถามว่า มันก็มีโอกาสเกิดขึ้น?
อาจารย์ตอบว่า จะมีความสุขครั้งเดียวได้ในกรณีพรุ่งนี้เราตาย
เราอยากให้อารีเป็นความสุขครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย
เราพร้อมที่จะตาย
แต่ไมมีอะไรหลุดออกมา เราพยายามเก็บกักสิ่งที่เวลาจะพรากไปจากเราไว้ข้างใน
แต่ไม่ยอมให้คนภายนอกได้เข้าไป ไม่ยอมให้ความทรงจำเลวร้ายที่อารีอาจจะสร้างขึ้นในอนาคตเข้าไป
ขังลอคปิดตาย น้ำตาท่วมอย่างช้าๆ แต่ก็ไม่ตาย
เราเพียงแค่คิดถึงมากมาย แต่เราคิดถึงอารีคนที่ยังมีชีวิตอยู่ไม่ได้
เพราะเรารักอารีคนที่ตายไปแล้วสุดหัวใจ
รักความเจ็บปวดที่มีเธออยู่ข้างใน ถูกขังไม่มีใครไปไหนได้
เวลาจะช่วยเราได้อย่างไร
ในเมื่อจากวันนั้นจนวันนี้ ต่อให้โลกรอบตัวจะเลวร้ายหรือดีขึ้นมากแล้วเพียงใด
ข้างในเหมือนเดิม…
